José Mauro De Vasconcelos sözleri ve alıntıları

”Nen var Zeze?””Hiç. Şarkı söylüyordum.””Şarkı mı söylüyordun?””Evet.””Öyleyse ben sağır olmalıyım.”İnsanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor muydu yoksa? Bir şey demedim. Bilmiyorsa bunu ona öğretmeyecektim.

“Daha çok anlat” dedim.“Hoşuna gidiyor mu?”“Çok. Elimden gelse seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre hiç durmadan konuşurdum.”“Bu kadar yola nasıl benzin yetiştiririz?”“Gider gibi yaparız.”

“Uyuyalım. İnsan uyudu mu her şeyi unutur.”

Çocuk yüreği unutur ama affetmez.

“Seni yüreğimde canlandırarak öldürdüm.”

Onu düşünmekten kendimi alamıyorum, şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.

“Neyi bekleyeceğiz, Zeze?””Gökyüzünden güzel bir bulutun geçmesini.”

Uzun uzun burnumu çektim.”Önemi yok, onu öldüreceğim!””Ne diyorsun sen küçük; babanı mı öldüreceksin?””Evet yapacağım bunu. Başladım bile. Öldürmek, Buck Jones’un tabancasını alıp güm diye patlatmak değil! Hayır. Onu yüreğimde öldüreceğim, artık sevmeyerek… Ve bi gün büsbütün ölecek.””Bu küçücük kafada ne büyük bir hayal gücü!”

”Portuga!””Hımm…””Hep senin yanında olmak isterdim, biliyor musun?””Neden?””Çünkü dünyanın en iyi insanısın. Senin yanındayken beni kimse azarlamıyor ve günışığının yüreğimi mutlulukla doldurduğunu hissediyorum.”

“Neden benim gibi yapmayı ögrenmiyorsun?””Sen ne yapıyorsun ki?””Kimseden hiçbir şey beklemiyorum. Böylece hayal kırıklığına da uğramamış oluyorum…”

José Mauro De Vasconcelos sözleri ve alıntıları

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir